Imma Zandbergen
Waar ontmoet je elkaar rond zingevingsvragen in een maatschappij waar steeds minder mensen verbonden zijn aan een kerk of ander geloofsinstituut? Dit is een van de vragen waar een interreligieus geestelijk verzorger zich mee bezighoudt.
‘Een braakliggend terrein’, zo noemt Imma Zandbergen haar werkveld. Ze studeert interreligieuze geestelijke verzorging aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt daarnaast voor Stek waar ze de School van Verwondering vormgeeft. ‘Een interreligieus geestelijk verzorger houdt zich bezig met existentiële vragen die bij mensen leven zonder gezonden te zijn door een bepaald instituut zoals de kerk. Het is namelijk niet zo dat de wereld in zijn algemeenheid minder religieus is geworden. Het is alleen wel minder institutioneel geworden. Er zijn heel veel mensen die zichzelf gelovig, religieus of spiritueel noemen, maar niet verbonden zijn aan een bepaalde religie. Waar ben je dan wel thuis? Bij welke tafel schuif je dan aan? Op de hoogte- en dieptepunten van het leven zie je toch vaak dat mensen wel bij “iets” uitkomen. Ik vind het heel interessant om te kijken naar wat we als mensen met elkaar delen.’
Gelijkwaardigheid
In de ontmoetingen met anderen gaat Imma altijd op zoek naar gemeenschappelijke grond. ‘Ik vraag me steeds af hoe ik ruimte maak voor de ander. Het is samen zoeken naar wat de ander nodig heeft. Ik werk daarbij vanuit mijn eigen bronnen; ik ben bijvoorbeeld christelijk opgevoed, maar neem ook andere bronnen mee in mijn levensbeschouwing. Het blijft heel erg voelen wat de ander beweegt. De rol van geestelijk verzorger is er een van gelijkwaardigheid. Anders dan bijvoorbeeld die van een psychiater tegenover zijn cliënt. Het is een diep menselijk contact. Psychiater Dirk de Wachter zegt ook dat de rijen bij de psychiater korter zouden zijn als we allemaal iets meer mens zouden kunnen zijn voor elkaar. Ik geloof dat heel sterk. Een geestelijk verzorger loopt daarin misschien wat meer voorop en kan mensen helpen er voor elkaar te zijn. Dat braakliggende terrein is een omgewoeld stuk grond in de samenleving, maar juist daar komen soms heel mooie initiatieven van de grond. Ik noem bijvoorbeeld de rouwen-en-vierenkas die in december bij Amare stond. En samen met Helen Hartmann heb ik Hemelpost opgericht, een brievenbus waarin mensen post kunnen doen naar overleden geliefden.’
‘We zijn niet
minder religieus
geworden’
Weefsel
Bij Stek is Imma werkzaam voor de School van Verwondering, een programma voor scholen waarbij kinderen worden gestimuleerd om het juist over die zingeving te hebben. ‘Stek durft hiermee op zoek te gaan buiten de gebaande paden om. In een samenleving waarin veel draait om efficiëntie en positieve, meetbare resultaten, komen wij met een programma dat gaat om heel andere dingen. Wij gaan op zoek naar ruimte voor stilte en spiritualiteit binnen het klaslokaal, vanuit de gedachte dat kinderen al heel veel in zich hebben als het gaat om symboliek en zingeving. We zoeken dus naar vormen die aansluiten bij hun belevingswereld en de existentiële vragen die hen bezighouden. Ik werk graag op deze braakliggende grond, want dat is waar de klaprozen bloeien. Ik zie daar prachtige initiatieven ontstaan die ertoe bijdragen dat mensen het weer hebben over heel wezenlijke zaken.’
Frouckje van der Wal