IN – DRUK
Als het begon te schemeren in de tuin van het Italiaanse kindertehuis, zwierden er ineens zwarte vogels tussen de palmen. ‘Oh, vleermuizen!’, zei mijn vrouw dan, die zich altijd weer verbaasde over haar stadse echtgenoot. Buiten Italië zag ik ze niet meer, behalve een keer ergens in een grot, waar ze aan het plafond hingen. Net als spinnen jagen ze sommige mensen de stuipen op het lijf. Zo ook het Haagse gemeentebestuur dat een woningblok in Spoorwijk – dicht bij Kerk in Laak – wilde laten afbreken. Maar tot chagrijn van bestuurders en de aannemer waren er vleermuizen gesignaleerd in de leegstaande huizen. Dus ging het slopen maandenlang niet door, want kleine dieren werpen in het beleid hun gewicht in de schaal.
Dassen ondermijnen spoordijken, maar ze worden beter bejegend dan de muskusrat. Gewoon aardig zijn we voor hagedissen en padden. Ja, zelfs de mus heeft privileges. In mijn Haagse tuin waren ze verdwenen, maar zat ik op de Loosduinse boulevard, dan was het een gekwetter van jewelste. Sinds Loosduinen z’n charme verloor, ben ik onwetend van de huidige mussenhabitat. Soms hoor ik gemopper over de schroomvallige omgang met onze kleine medeschepselen. ‘De beuk erin. Wat kóst dat niet en dat alles voor een paar ringslangen!’
Ondanks mijn botanische witte plekken ben ik toch blij dat we in dit kleine land een vereniging als Natuurmonumenten hebben en vele boeren en burgers die aandacht geven aan wat vaak over het hoofd gezien wordt. Tot zover het sprookje.
Sinds het bezoek van de Amerikaanse president – nee, we noemen geen namen – is het nog geen oorlog, maar we moeten er wel allemaal op voorbereid zijn. De man die als premier de soldaten ‘pang’ liet roepen, bewoog ons parlement tot een gigantische verhoging van de defensielasten. Er mogen weer tanks rijden door natuurgebieden; als de heide ligt te verdrogen wordt die in de fik geknald. En dan duurt het een week voordat Defensie toegeeft dat zulke oefeningen niet verstandig waren. Boeren moeten verdwijnen bij Natura 2000, maar Defensie – die veel van die gebieden onder beheer heeft – zoekt slimme oplossingen. Met mortieren schieten bij de Afsluitdijk, laag over de wadden scheuren met straaljagers, boerenbedrijven saneren, midden in een natuur- en recreatiegebied een militair vliegveld – wie bedenkt het. En dat alles voor onze veiligheid. Maar recent rapporteerde het Wereld Natuurfonds dat de biodiversiteit op het land de afgelopen 35 jaar met 30 procent is afgenomen. De belangrijkste aanbeveling van het WNF is daarom: ‘Maak als overheid de ecologie de basis van je beslissingen.’
Ik zou denken dat we allereerst verantwoordelijk zijn dit kleine stukje aarde bewoonbaar over te dragen aan de komende generaties. Gewoon rekening houden met broedende vleermuizen. Want niet geschoten is altijd raak.
Rob van Essen