Afscheid pastoor Leen Wijker:
Na 37 jaar priesterschap is pastoor Leen Wijker met emeritaat gegaan. Met een gerust hart nam hij in juli afscheid van de Oud-Katholieke parochie aan de Juffrouw Idastraat: ‘De parochie zit in de lift.’
Tot 23 augustus was hij nog in dienst, maar afscheid van zijn parochianen nam pastoor Leen Wijker al op 6 juli. ‘Ik heb als pastoor in Den Haag en tegelijkertijd in Schiedam gewerkt, en ik wilde vooral afscheid kunnen nemen van de mensen in de parochie’, vertelt Wijker. Daarom hebben we dat vlak voor de zomervakanties gepland op een zondagmiddag, zodat ook collega’s uit de oecumene erbij konden zijn: de kerk zat vol. Er was een extra bijlage bij het parochieblad gemaakt, waarin ook verhalen stonden over wat parochianen die afgelopen elf jaar met mij hebben meegemaakt. Ik moet zeggen dat ik er zeer geëmotioneerd onder was en dat gold ook voor een aantal mensen in de kerk. Mijn wijdingstekst was de roeping van Samuel. Dat verhaal heeft me mijn hele priesterschap achtervolgd: ik kwam het tegen op alle plekken waar ik pastoor geweest ben. Het is eigenlijk een heel humoristisch verhaal. Samuel is in de tempel en hoort iemand zijn naam roepen. Hij denkt tot drie keer toe dat hogepriester Eli hem roept, maar het is de stem van God. Samuel vraagt zich af: wat wil God van mij? Ook voor mij is dat een belangrijke vraag. Roeping en zending zijn voor mij heel betekenisvolle begrippen die me diep raken.’
In het ongewisse
In 2010 ging Wijker vanuit Hilversum – waar hij toen pastoor was – op pelgrimage naar Santiago de Compostella. Hoewel hij die voettocht van 2800 kilometer alweer vijftien jaar geleden maakte, praat hij er nog steeds met enthousiasme en passie over, zoveel heeft het hem gebracht. Ook schreef hij er een boek over onder de titel Gaandeweg. Wijker begon aan de pelgrimage omdat hij behoefte had aan reflectie en wilde nadenken over de vraag of hij nog wel op het goede spoor zat of dat hij iets anders moest gaan doen. Niet dat hij twijfelde, maar hij huldigt het standpunt dat het zinvol is om jezelf vragen te stellen over wat vanzelfsprekend lijkt: ‘Door een pelgrimage word je herboren, je oren en je ogen worden geopend, je muren brokkelen af, je zintuigen worden schoongespoeld. Je laat vanzelfsprekendheden los, want bij zo’n tocht kun je hooguit twee dagen van tevoren een kamer boeken, maar de rest van je reis ligt in het ongewisse. Ik was tijdens de reis alleen af en toe bereikbaar voor mijn zus en liet dus ook de geloofsgemeenschap achter me. Van nature ben ik een organisator en een regelaar en ik wist niet of ik dat allemaal zou kunnen loslaten. Maar deze ervaring heeft mijn leven en geloof enorm verdiept. Ik heb ervaren dat God veel dichterbij is dan we soms denken. Je komt Hem tegen in kleine dingen, in andere mensen. Ik heb ontdekt dat mijn hele leven een pelgrimstocht is – en dat is één groot gebed.’
Kleine dingen
‘Het geloof is niet alleen verbaal, iets van de ratio, maar ook iets dat je fysiek raakt en dat je kan overkomen als iets wonderlijks, als een mystieke ervaring’, vervolgt Wijker. ‘In mijn catechesegroepen stel ik vaak de vraag: hoe ervaar je God in je dagelijks leven? Soms denken catechisanten dan dat ik vraag naar iets ingewikkelds of hoogdravends, maar de antwoorden zitten vaak in heel kleine dingen. Iemand antwoordde ooit: “Ik word warm als ik hoor dat mijn naam in de palm van Gods hand geschreven staat.” Precies om dat soort ervaringen gaat het.’
‘Door een pelgrimage
worden je zintuigen
schoongespoeld’
Over de toekomst van de Oud-Katholieke parochie in Den Haag maakt hij zich geen zorgen. ‘De parochie zit in de lift. Er komen nieuwe mensen bij, ook jongeren en mensen die geen kerkelijke achtergrond hebben. De belangstelling groeit gelukkig. Er is een groeiende behoefte aan zingeving en aandacht. Alles in onze wereld is onzeker. Het is jammer dat ik geen nieuwe mensen meer kan dopen en kan voorbereiden op het vormsel, maar dat is voor mijn opvolger die in oktober begint.’
Greet Kappers
Foto: Liesbeth Sikking
Bij de foto van de deur: ‘Tijdens mijn pelgrimage heb ik ervaren dat God veel dichterbij is dan we soms denken.’